Başarı Hikayeleri

Yeni Bir Hayata İlk Adım

Yeni Bir Hayata İlk Adım

Bana annelik duygusunu yaşattığı için önce Allah, sonra doktorum ve bütün ekibine çok teşekkür ediyorum. Ben bu duyguları yaşamayı hiç beklemiyordum. Ama şimdi bebeklerime şarkılar, ninniler söylüyorum ve onlarla konuşuyorum, beni bırakmasınlar diye. Sonra arada bakıp gülüyorum halime. Nereden nereye…

Benimki erken menopoz. 20 yaşında tüm yumurtalar tükendi… Şu an 35 yaşındayım. Kaç senedir adet olamıyordum. Son 2 senede ilaçla rahmimi geliştirdik de ancak bu şekilde oldu… Gitmediğimiz doktor, uygulamadığımız tedavi kalamadı; tek çare bizim için donasyondu. Bu işi Türkiye’de yapan bir merkez olmadığı için soluğu Kıbrıs’ta aldık. Öncesinde bir araştırma yapmadan gittik. Merkezleri yerinde görüp karar vermek, kimseden etkilenmemek istedik.

Yaz dönemine tedavimizi planladık, tatile gidiyoruz diye çıktık evden ve hayatımızı değiştirecek bir yolculuğa ilk adımı attık. Kıbrıs’a varır varmaz eşimle birlikte koştur koştur bütün merkezleri gezdik, doktorların birçoğu ile yüz yüze görüştük, aklımıza takılan süreçle ilgili bütün soruları sorduk. 3 günün sonunda baya yol kat etmiş ve hiç bilmediğimiz süreçle ilgili baya bilgi toplamıştık. Bir iki gün düşünüp öyle karar vermek istedik. 2 günün sonunda ayaklarımızın bizi götürdüğü yer Bahçeci Kıbrıs Tüp Bebek Merkezi oldu. Daha önceden yanımızda getirdiğimiz sonuçlarımızla birlikte gittik doktorumuzun yanına. Her şey incelendi, eşim muayene oldu, donörümüzü seçtik, ilaç listemizi aldık ve döndük evimize.

Sonraki süreçte daha çok donörün hazırlığı ile geçti, çünkü ben zaten menopozdaydım. Eşimle birlikte ben de gittim yumurta toplandığı gün. Çok heyecanlıydım ve evde tek başıma beklemek istemedim. Yumurtalar toplandı, eşimden sperm aldılar ve transfer gününe kadar orada kaldık. Transfer günü benim için heyecandan ziyade çok duygusal geçti. Sürekli bir ağlama halleri, değişik duygu durumları derken işlem bitti. Bir gece daha kalıp döndük evimize.

Gergin, depresif ve heyecanlı bir 12 gün geçirdim. Aklımda bin bir soru, korku, kalbim ağzımda kan verdim ve sonucun çıkmasını beklemeye başladık. Geçmiyordu, zaman sanki durdu ilerlemiyordu. Eşim bu süreçte tüm nazımı, kaprisimi çekiyor ve elimi bir an olsun bırakmıyordu, derken hemşire sonuçlarla geldi. Benim sonuçlara bakmaya bile gücüm olmadığı için önce eşim baktı sonuçlara. Zaten benim bakmama da gerek kalmamıştı. Gözlerinin içi parlıyordu eşimin. O an anladım maceranın en heyecanlı yerine geldiğimizi…

Eve döndük ve doktorumuzu aradık, bu güzel haberi onunla da paylaşmak istedik. O da en az bizim kadar mutlu olmuştu bu güzel habere…

Şimdi yolun yarısını geçtik. 22 haftalık oldular. Bana annelik duygusunu yaşattığı için önce Allah, sonra doktorum ve bütün ekibine çok teşekkür ediyorum. Ben bu duyguları yaşamayı hiç beklemiyordum. Ama şimdi bebeklerime şarkılar, ninniler söylüyorum ve onlarla konuşuyorum, beni bırakmasınlar diye. Sonra arada bakıp gülüyorum halime. Nereden nereye…

M.Ç.

Bize Ulaşın

Doktorlarımızla ücretsiz ön görüşme yapmak için, telefon numaranızı bırakın sizi arayalım.